Η Ζωή της ζωής μου

Αν κάποιες λέξεις έχουν δύναμη, η δική του “συγγνώμη” κλείνει μέσα της σπαραγμό, βαθιά συντριβή, πόνο, αλήθεια και Αγάπη. Την απόλυτη. Τη μία. Αυτή που ξεπερνάει τα ανθρώπινα.
Ο Αλέξανδρος, θύτης και θύμα της ζωής του και της μοίρας του . Της Ζωής του. Πως να γυρίσει τον χρόνο πίσω; Πως να αλλάξει όλα τα κακά που προκάλεσε και βίωσε;
Μια λέξη είναι αρκετή για να τα αλλάξει όλα;
Η Ζωή τον αγάπησε και τον συγχώρησε όπως σπάνια αγαπούν. Όπως σπάνια συγχωρούν οι άνθρωποι τα μεγάλα κρίματα.
Κι εκείνος την μετουσίωσε σε τελειότητα!
Στον τάφο του έγραφε:
” Νυνί δέ μένει πίστις, ‘ελπίς, ‘αγάπη. Μείζων δέ τούτων ή ΑΓΑΠΗ”
Αποστόλου Παύλου, Πρώτη προς Κορινθίους Επιστολή